อบเชยแต่ก่อนตอนเด็กๆ ช่วง 7-12 ขวบ นอกจากเล่นหลังเลิกเรียน หรือไปเล่นกับเพื่อนๆ ในวันหยุุด เรายังเป็นผู้ช่วยยายในการทำกับข้าว เช่น ช่วยตำน้ำพริกบ้าง(เคยตำแล้วน้ำพริกกระเด็นเข้าตา ยายให้อมเกลือแล้วหลับตา เอานิ้วหัวแม่โป้งเท้า จุ่มลงในชามที่ใส่น้ำ ยายบอกว่าจะหาย เท่าที่จำได้มันก็หายจริงๆ นะ แต่ไม่รู้ว่าวิทยาศาสตร์จะมีคำตอบไหม) หั่นผักบ้าง เดินไปซื้อของหรือเครื่องปรุงที่ขาดระหว่างยายกำลังทำกับข้าวบ้าง แต่ไม่กล้าที่จะทอดปลาหรือทอดไก่ เพราะกลัวน้ำมันกระเด็น
ไอ้ตอนที่เดินไปหาซื้อของนี่แหละ ทำให้รู้สึกคุ้นเคยและชอบในรูปร่างของตัวที่ยายเรียกว่าเปลือกไม้ เอามาแกะ มาตำ มาอมดู เอ๊ะ?? มันหอมแปลกๆ นะ แต่ยังไม่รู้ว่าชื่อจริงๆ ของเจ้าเปลือกไม่นี้เค้าเรียกว่าอะไร ....เมื่อเกิดความสงสัยทีนี้ทำไงล่ะ ถึงคราวได้ไปเดินห้าง บังเอิญไปเห็นเจ้าเปลือกไม้นี้เข้า เลยหยิบมาดู ถึงได้รู้ว่ามันเรียกว่า อบเชย นั่นเอง
หลังจากทำความรู้จักกับเจ้าอบเชยแล้ว เรื่องราวมันก็ยังไม่จบเท่านั้น ด้วยความที่ได้เห็นและได้เรียนรู้มาบ้างเกี่ยวกับการทำอาหาร ประจวบเหมาะกับได้มาเรียนในสาขาวิชาทางด้านนี้ตอนสมัยมหาวิทยาลัย เลยอยากจะลองทำขนมเบเกอรี่หาสูตรต่างๆ นาๆ ก็ไปเจอไอ้ตัวนี้ cinnamon เอ????มันคืออะไร เลยไปเสิร์ชหาจึงได้รู้ว่ามันก็คือ เจ้าอบเชยนี่เอง ทีนี้โลกของเราเปิดกว้างขึ้นมาอีกนิดนึงละ ไม่คิดว่าอบเชยที่เราเห็นใส่พะโล้ อาหารคาวที่กินอยู่ประจำ จะเอามาใส่ในขนมด้วย แถมในกาแฟก็ยังมีใส่เลย เลยต้องไปพิสูจน์กันสักที หากินเลยไม่ว่าจะขนม กาแฟ ที่มีอบเชย จะได้รู้ว่ามันเข้ากันได้จริงไหม พอได้ลองแล้วคุณจะรัก ประโยคนี้คล้ายๆ โฆษณาสักตัวหนึ่ง แต่เราว่ามันตรงกับความรู้สึกที่เราได้รับเลย ทั้งคาปูชิโน่โรยผงอบเชยนิดๆ กับ ซินเนม่อนโรล สักชิ้นนี่ฟินกันเลยทีเดียว
อบเชย ด้วยชื่อภาษาไทยที่ดูเชยๆ แต่กลับถูกมาใช้ในอาหาร ขนม และเครื่องดื่มต่างๆ ทำให้ตัวมันดูทันสมัย หรือร่วมสมัย คล้ายกับการใช้ชีวิตของคนเราในสังคมร่วมสมัย ที่มีทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกครบครับ เทคโนโลยีล้ำสมัย ถ้าเราก้าวตามสิ่งเหล่านั้นเราก็จะเข้าใจและใช้เทคโนโลยีได้อย่างมีประโยชน์ แต่ต้องไม่ใช้เกินความพอดี หรือใช้ไปในทางที่ผิดพื้นฐานของคนเราไม่ได้เกิดมาแล้วซึมซับเทคโนโลยีกันตั้งแต่เกิด แต่เราได้รับการสั่งสอนและเรียนรู้พื้นฐานของการใช้ชีวิตในบ้าน ในโรงเรียน ชุมชน และสังคมที่ใหญ่ขึ้น แต่การที่มีสังคมใหญ่ขึ้น รู้มากขึ้น กลับมีความรู้สึกว่าความสุขกลับลดลง เพราะเราใส่ใจอยู่กับสังคม ผู้คน และสื่งต่างๆ รอบตัวมากเกินไป จนลืมนึกถึงตัวของเรา ใจของเรา ตั้งแต่เด็กเราถูกปลูกฝังเรื่องศาสนา วัฒนธรรม คุณธรรม เพื่อให้สิ่งเหล่านี้คอยยึดเหนี่ยวและรักษาจิตใจของเราให้ไม่ฟุ้งซ่าน หรือหลุดลอยไปกับสิ่งใดจนมากเกินไป พึงยึดแกนพื้นฐานของชีวิต ทำตัวแบบอบเชย ที่ถึงแม้จะดูเชยๆ แต่ก็ยังร่วมสมัยอยู่ได้มาจนทุกวันนี้
อ้างอิงรูปภาพ:
http://www.pendulumthai.com/article_fridgechaptor18.html
http://flukeloveskb.blogspot.com/2012/06/1.html
http://www.coffeeshopreviewthailand.com/2012/06/blog-post.html
http://www.chowhound.com/food-news/158791/the-11-tastiest-ways-to-satisfy-your-cinnamon-roll-cravings/
